Over ouders met dementie

‘Het is vergane glorie’, zei een zoon tegen mij. We waren in gesprek over zijn moeder.
‘Het gaat helemaal niet goed met haar. Er is geen contact meer mogelijk. Ze eet, ze drinkt, ze poept, ze plast en ze haalt adem. Verder is het niets. Ik vind het vreselijk haar zo te zien.’
Dat was schrikken. Ik vond het juist goed met haar gaan. Ze was hersteld na een valpartij en kon weer redelijk eten en drinken. Ze was erg in de war geweest, maar reageerde weer op contact en haar humor kwam terug.
Haar zoon zag dat anders.

De woorden van deze zoon brachten Oeds Visser op het idee gesprekken te gaan voeren met mensen van wie een van de ouders dementie heeft. Hij stelde vragen als: wat zie je bij je vader of moeder veranderen? Wat kom je allemaal tegen? Hoe ga je om met de veranderingen en wat doet dat met jou?

Dit boek bevat ruim zeventig korte verhalen die zijn gebaseerd op deze gesprekken. Stuk voor stuk vertellen de verhalen wat het met mensen doet als een van hun ouders dementie heeft. Het boek volgt de verschillende fasen die mensen in dit proces doorlopen. Vensters met verhalen laat op een ontroerende en aansprekende manier zien dat ieder verhaal uniek is. Tegelijkertijd zijn de verhalen voor veel mensen die in dezelfde situatie verkeren heel herkenbaar.