Ik voel me erg verdrietig worden en
moet m’n tranen bedwingen. Ik vertel dat dit niet de eerste keer was dat
een man over mij heen loopt, zich aan mij opdringt en ik geen weerstand
daartegen kan bieden. En de soep blijft overkoken. Uit m’n hoofd, m’n neus, m’n
oren, m’n mond. Dan gaat het allemaal heel snel en ik weet niet wat me
overkomt. Ik rol halsoverkop terug naar 1958 en ben weer dat jongetje van vijf
dat van z’n paadje geplukt wordt. Dan schrik ik ervan dat ik dat jongetje
alleen maar de schuld kan geven van alles wat er toen gebeurd is. Hoezeer ik
dat kleine jongetje afwijs.

Iedereen zoekt een eigen weg. In de potdichte mist is een
vijfjarige op weg van school naar huis. Onderweg kiest hij zijn eigen paadje,
verborgen in de mist. Een man maakt een einde aan zijn onschuld en sindsdien
voelt hij een kilte om zich heen en hoort eigenlijk nergens meer bij.

Totdat hij voor het eerst een reis maakt naar Mexico en daar
voelt hij zich helemaal thuiskomen. Hij ontmoet daar zijn tweede familie en
gaat er steeds weer naar toe. Eindelijk lukt het hem om de zwarte schim die
over zijn schouder in zijn oor fluistert, die hem dwingend vast kan pakken en
doen verstijven, recht in de ogen te kijken.

Dit boek is niet alleen een verslag van een innerlijke reis,
maar ook van reizen door Mexico en bevat veel interessante informatie over de
spirituele cultuur van dat land. En steeds speelt het eigen verhaal van de
auteur daar doorheen.

‘Na zijn onderdompeling in het Mexicaanse dodenfeest besluit
Harm Puite zijn vroegste herinneringen om te woelen en zo zijn demonen in de
ogen te kijken. Een intiem en moedig verslag
.’

Douwe Draaisma

Mist_Inkijk.pdf