Jolanda haast zich na een drukke werkdag naar de supermarkt, als ze plotseling niet meer kan lopen. Haar been weigert dienst. In de dagen erna stapelen de vreemde klachten zich op. Omdat er geen lichamelijke oorzaak wordt gevonden, krijgt ze al snel het label ‘psychisch’.

Thuis blijft het woord ‘trauma’ door haar hoofd spoken. Ze heeft in haar jeugd wel wat meegemaakt, maar getraumatiseerd? Toch besluit ze, na veel twijfel, hypnosetherapie te proberen.

Tijdens de eerste sessie komt er onverwacht een oude herinnering boven: haar vader, dronken, die tijdens een vakantie in Spanje van een talud valt. In de volgende sessies volgen er meer. Langzaam dringt tot haar door hoe diep de gebeurtenissen uit haar jeugd haar nog steeds beïnvloeden. Ze realiseert zich dat haar geliefde vader haar veel verdriet heeft gedaan. Ook wordt haar duidelijk, dat ze, ondanks dat ze op pijnlijke wijze met haar moeder heeft gebroken, nooit écht van haar is losgekomen.

Net als de therapie onrust veroorzaakt en haar relatie met haar man Klaas onder druk zet, komt het bericht dat haar moeder ongeneeslijk ziek is. Tijdens moeizame bezoeken herhalen oude patronen zich, maar gaandeweg durven ze allebei over hun eigen schaduw heen te stappen. Er ontstaat voorzichtig contact, begrip en zelfs vertrouwen.