
Leontien Willemse is 33 jaar wanneer haar jongste zoon Yves wordt geboren met een ernstige afweerstoornis. Vroeger werkte zij in de hulpverlening terwijl zij nu aan de andere zijde staat, waarbij het bijhouden van een dagboek een grote steun voor haar blijkt te zijn. Hierdoor is het boek: ‘Een huid van rijstpapier ontstaan’.Tijdens het hele ziekteproces leerde zij schuldgevoelens los te laten en te voelen dat alles wat op haar levenspad terechtkwam zo had moeten zijn. Haar grootste levensles: vertrouwen op je eigen gevoel en de gemaakte keuzes accepteren heeft haar sterker gemaakt en doen ervaren dat iedereen zijn/haar eigen levensles heeft, en dat de manier waarop je ermee omgaat telt.


