Als de dichter Pim Rodenboog in het gedicht Woord schrijft dat het woord ‘danst van hoog naar laag’, dat het ‘metgezel, wapen, troost, minnares en kind’ is, dan ervaart men dit zeker in deze bundel.
Of Rodenboog nu schrijft over leven en dood, het ouder worden, over de liefde of het verlies daarvan, dan is er steeds iets van positivisme, van troost en weet hebben van wat liefde is en van wat universeel is. Als de dichter zich ‘waant in de Picardie met zijn veld vol kruisen’, dan zijn wij als lezers daar ook en vallen met de ik-figuur stil.
De gedichten zijn puur en ongekunsteld en daardoor toegankelijk. In veel verzen weet de dichter in het kleine het grote te verwoorden. Dat maakt schrijven tot poëzie.

Debomenruisenmijeenrequiem_Inkijk.pdf