Amsterdam, jaren dertig

Dirkje komt van Urk, Jopie uit Asterdorp, het ommuurde dorp in Amsterdam-Noord voor “ontoelaatbaren”. Daar werkt de bevlogen maatschappelijk werkster Flora, dochter van SDAP-wethouder De Miranda, als opzichteres. Met haar vaders netwerk helpt ze bewoners aan werk.

Dirkje is dienstbode bij het welgestelde, liberaal-Joodse gezin Wijnberg. Jopie wordt, dankzij Flora, kindermeisje bij de Italiaans-Joodse instrumentmaker Montalcini en zijn tweeling. Eerst moet ze in de leer bij de “uitstekende” Dirkje. Dat botst aanvankelijk, maar al snel ontstaat een hechte vriendschap, ondanks hun verschillende achtergronden.

Tussen kolen scheppen, zilver poetsen en bedienen ontdekken de meisjes een nieuwe wereld: politieke salons, vrouwenemancipatie, SDAP-verheffingsidealen, tuindorpen, badhuizen en de eerste scheuren in de verzuiling. Ze lachen, verwonderen zich en groeien op tot zelfstandige vrouwen.

Dan breekt de oorlog uit. De rollen draaien om. Dirkje is zwemjuf, getrouwd met de rode dominee Johannes. Jopie zit met haar man Sal, bokskampioen en eierenventer, in het verzet. Asterdorp wordt Joods getto, hun voormalige werkgevers moeten onderduiken. Oude banden herleven. Dirkje en Jopie kiezen voor uitzonderlijke moed: valse papieren, onderduikadressen en stille reddingsacties in een stad die krimpt.

De meisjes van Wijnberg en Montalcini is een hartverwarmend en aangrijpend verhaal over vriendschap, klasse en verzet, verteld door de ogen van twee dienstmeisjes.

DemeisjesvanWijnbergenMontalciniinkijk.pdf