Opkomst en ondergang van een commerciële en sociale wereldprimeur

Na een voorbereiding van twee jaar verscheen begin juni 1975 onder de titel Het Gesproken Dagblad een dagelijks verschijnende krant op geluidscassette voor blinden en slechtzienden. Het initiatief lag bij de uitgever van het dagblad De Telegraaf en de Le Sage ten Broek Blindenbibliotheek in Nijmegen. De uitgave werd echter al na vier maanden gestaakt. Dat gebeurde formeel omdat de oplage ver achterbleef bij de verwachtingen. Ook andere factoren dwongen de initiatiefnemers echter tot die stap. Het ontbreken van een draagvlak bij organisaties van en voor blinden en slechtzienden was de meest opvallende. Dit draagvlak hadden de initiatiefnemers bij een andere aanpak wellicht kunnen scheppen door die organisaties van het begin af aan bij het initiatief te betrekken. Tegen een dagelijkse krant waarmee blinden en slechtzienden van actueel nieuws werden voorzien had immers niemand bezwaar. De vraag was wel of De Telegraaf misschien ook een andere doelgroep op het oog had die via benzinestations en de verkooppunten van de gedrukte krant zou kunnen worden bereikt.
Dit boek bevat een reconstructie van de gebeurtenissen rondom Het Gesproken Dagblad tussen 1973 en 1976 en de rol daarin van de overheid, de blindenbibliotheken, De Telegraaf en tenslotte de belangenorganisaties van blinden en slechtzienden. Binnen de laatste categorie trad een groep naar buiten die bezwaar had tegen de geheimzinnigheid waarmee Het Gesproken Dagblad was omgeven. Deze Aktiegroep van Blinden en Slechtzienden (A.B.S.) vond ook dat de blindenbonden zich kritischer hadden moeten opstellen ten opzichte van de opzet van de gesproken krant. Beschreven wordt hoe de A.B.S. na de opheffing van Het Gesproken Dagblad allerlei activiteiten ging ontplooien waaraan de bonden nog niet toe waren gekomen.