Trije wat âldere manlju wurde op ferskillende plakken dea oantroffen. De plysje besiket út te finen wêrom’t se ‘lek’ sketten binne. In sitaat by it finen fan ien fan de manlju: ‘Selsmoard, dat hie it moaiste west, dat joech minder rompslomp… Mar ja dat kaam net yn de beneaming’. Is it boek in misdieroman? Dat soe sa mar kinne. In oar ferhaal begjint mei: Der wie ris in lân dat Dellân hjitte. Krekt as yn in mearke. In mearkeboek? Dat soe ek kinne fansels. Troch it ramtferhaal binne allegearre oare ferhalen frissele dy’t de lêzer geregeldwei op ’e doele bringe. It sintrale tema dat de skriuwer oansnijt is de ‘minne situaasje’ fan it Frysk. Hy is der op in seldsume wize yn slagge de toan licht te hâlden, of is dat mar skyn?
Dit boek is de werútjefte fan de earste printing út 1998.

In wûnderlik ludyk boek, fol mei yn parabels en ferhalen ferpakte krityk, mar tagelyk iroanysk en humoristysk.
Jelle Krol yn de Leeuwarder Courant

Alles yn dit boek, fan mearke oant misdie, hat te krijen mei de delgong en de driigjende ûndergong fan it Frysk.
Sjoerd Bottema yn Trotwaer

Dit boek is dúdlik in gefal fan literêr eksperimint: alles is tastien.
Babs Gezelle Meerburg yn it Friesch Dagblad